گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی

ای کاش............

من اناری میکنم دانه ..به دل می گویم :"خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود"

باید امشب بروم..............

باید امشب با چمدانی را که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم

وبرومممممممممم...................................................................*

زندگی خالی نیست.......مهربانی است......سیب هست.............ایمان هست

آری ..........تا شقایق هست زندگی باید کرد.

در دل من چیزی است .... مثل یک بیشه ی نور.......مثل خواب دم صبح.....

و چنان بی تابم .......که دلم می خواهد ......بدوم تا ته دشت .بروم تا سر کوه....

1. عشق در لحظه پدید می آیدو دوست داشتن در امتداد لحظات.
2. عشق معیارها را در هم می ریزدودوست داشتن بر پایه ی  معیارها بنا می شود.
3. عشق ویران کردن خویشتن است و دوست داشتن ساختن عظیم است.
4. عشق ناکهان و ناخواسته شعله می کشد و دوست داشتن از شناختن سرچشمه می گیرد.
5. عشق قانون نمی شناسدو دوست داشتن اوج احترام به مجموعه ای از قوانین طبیعی است.
6. عشق فوران می کند چون آتشفشان و دوست داشتن جاری می شودچون رودخانه.

به نظر شما عشق بهتره یا دوست داشتن ؟

اگه آدم منطقی ای باشید حتما دوست داشتن رو قبول دارید!!!!!!!!!!!!!!!!!۱ 

دکتر علی شریعتی :

"دوست داشتن اگر به اخلاص رسیده باشد دوست را به دوست همانند میکند"

تردید

من در آیینه ی چشمانت پرسان بودم

تو نگاهم کردی

خانه ی کوچک قلبم به تمنا افتاد

دستهایم لرزید

و از خودم پرسیدم "این چه بود؟و چرا هستی من داد به باد؟"

ذهن من خالی شد

نفسم رفت به شب دلم ترسید

این خبر در کوچه های شهر ما پیچیده است

دور گردی در خیابان ها محبت می فروخت

گویا اوهم بساط  خویش را برچیده است

عاشقی می گفت: روزی روزگاران قدیم

عشق را ازغنچه های کوچه باغی چیده است

عشقبازی در خیابان ها مطلقا ممنوع

عابری این تابلو را در دور میدان دیده است

عشق بازی ممنوع!!!!!!!!!!!!!

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه ناپیداست

من به پایان دیگر نمی اندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

نخواهم گل که گل بی اعتباره

تمام عمر اون فصل بهاره

ترا خواهم که از گلهای عالم

که عطر تو همیسشه موندگاره

در این دنیای وانفسا که مردانش عصا از کور میدزدند

نگار سر مست.........

دیر آمدی ای نگار سرمست

زودت ندهیم دامن از دست

معشوقه که دیر دیر بینند

آخر کم ازآنکه سیر بینند

ای دوست برای دوست جان باید داد

در راه رفاقت امتحان باید داد

تنها نبود شرط محبت گفتن

یک مرتبه هم به عمل نشان باید داد

صبحدم مرغ چمن به گل نوخاسته گفت:

نازکم کن که بسی چون تو در این باغ شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

خاکستر پروانه..........

هر که را بر خاک بنشانی به خاکت می کشد

شمع آخر تکیه بر خاکستر پروانه کرد

در عشق..........

در عشق تو از بس که خروش آوردیم

دریای سپهر را به جوش آوردیم

دیدی............

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

خم آبرویت....

در نمازم خم آبروی تو با یاد آمد

حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

و تو دیگر خاموش و تنها مخاطبی و این منم که یک ریز حرف می زنم

از هر چه که می خواهم واز هر چه می خواهی و تو تنها گوشی و لبخندی و

تعجبی و تصدیقی و انکاری و قبولی و خنده ای و تاملی و تصوری و تفکری و

تخیلی و  فهمیدنی! ومن همه گفتم وهمه سرودم و قصه ام و افسانه ام و شعرم و

ترانه ام و غزلم و تصنیفم و اساطیرم و گوشه ام وداستانم وحکایتم وکنایتم وتشبیهم

را برای تو در این لحظات بی کسی و تنهایی......تا کم کمک پلکهایت سنگین شوندو

بر هم افتند و من تنها مانم و بر خیزم و آهسته و پاورچین در این کوچه ی دلتنگی

راه افتم و بازمی گردم اما دلم برایت بی تاب است در حالی که تو را هیچگاه پیدا

نخواهم کرد. دلم بی تاب آنکس است که در دل او هیچ جایی برای خود نمی بینم

دل او فقط مال اوست او مغرور تر از آن است که در دل کوچک خود برایم جایی

باز کند ولی من تحمل میکنم شاید روزی دلش آنقدر بزرگ شود حتی به اندازه ی

کوچک شدنم.

ای عشق. مرغک پر شکسته ی زیبای من کاش می توانستم

 تو را از چنگ نامردان زمانه که دیوار و مرزی برای تو

 قائل شده اندرهایت کنم کاش قفست را می شکستم و در هوای

بی ابری بی غبار با مدادی پروازت می دادم اما.............

دستهای شکسته ی من به تنها یی توان انجام اینکار را ندارند

احساس می کنم که طعم تو را هرلحظه در خویش می چشم

و تورا هرلحظه در فضای خلوت خویش می بویم همه وقت

خو درا در کنار تو و تو را درکنار خود می بینیم ای همدم تنهاییم.

با کدامین قلم تصویر تنهایی هایم را بر سپیدی کاغذ بنگارم

و چگونه واپ ه ی من را بر آن بنگارم در حالی که مدتها

ما را برآن نگاشتم اینک حتی از تکه کاغذی بی زبان شرم دارم

و خجالت می کشم بر آن بنویسم که اکنون تنهایم.................

اگر هزار رشته ی پنهان وهزار بهانه ی پیدا و خار هزار تعلق در دامنمان

آویخته و پای رفتنمان را به ماندن و ایستادن می خواند شناسنامه ی مسافری بزرگ

را ورق میزنیم که در پیشانی روشن زندگیش نوشته شده است:

مرگ عاشق شیرین تر از شهدی دلنشین و رفتن دوست داشتنی تر از ماندنی رنگین وننگین است.

اگر هراس دلمردگی و سموم بادهای مخالف گلبرگهای زندگیمان را تهدید می کند

پاییز دل را به بهارانه ترین صحرا ببریم آری آنجا صحرای عشق است.

اما میدانیم که همه کس تحمل وتاب ماندن در این صحرارا ندارند پس

من و تو باید به گونه ای رفتار کنیم که بتوانیم در آن به راحتی و تا ابدیت

زندگی کنیم و حیاتی جاودان داشته باشیم.

با تمام وجود تو را در گورستان نیستی قلبم مدفون خواهم کرد

 وبرای همیشه از یاد خواهم برد توئی را که مدتها از یادم نمی رفتی!!!!