قطره دلش دریا میخواست ، خیلی وقت بودکه به خدا گفته بود

هر بار خدا می گفت : از قطره تا دریا راهی ست طولانی

راهی از رنج و عشق و صبوری

هر قطره را لیاقت دریا نیست

قطره عبور کرد و گذشت . قطره پشت سر گذاشت

قطره ایستاد و منجمد شد .قطره روان شدو راه افتاد

قطره از دست داد و به آسمان رفت

و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت

تا روزی که خدا گفت : امروز روز توست ، روز  دریا شدن

خدا قطره را به دریا رساند.قطره طعم دریا را چشید ، طعم دریا شدن را . اما

روزی قطره به خدا گفت : از دریا بزرگتر،آیا از دریا بزرگتر هم هست ؟

خدا گفت : هست

قطره گفت : پس من ان را میخواهم ،بزرگترین را ، بی نهایت را

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اینجا بی نهایت است

آدم عاشق بود ... دنبال کلمه ایی می گشت تا عشق را توی آن بریزد

اما هیچ کلمه ایی توان سنگینی عشق را نداشت

آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت . قطره از قلب عاشق عبور کرد

و وقتی که قطره از چشم عاشق چکید ...