همه شب در جاده های تنهایی خیال خود به کوچه

 و پس کوچه هایی سیر می کنم که بیم و ترس من از آنچه

پیش خواهد آمد دو چندان می شود گذشته را به امید آینده ای درخشان

 از یاد می برم ولی هر چه به سیاهی این جاده ها می نگرم

چیزی جز حسرت و نومیدی نصیبم نمی شود در این

 جاده های پر فراز و نشیب به دنبال کسی می گردم که راهنمایم باشد

که مدتهاست برای رسیدن به آن با پاهای خسته و ناتوانم مرا به راهی برساند

گام بر می دارم و چشمانم سویی و نوری ندارد که راه را از

بیراهه تشخیص دهم همه ی شب ها و روزها به

امید رسیدن به تو سپری می کنم شبها را با وجود اینکه

 هیچ را نمی بینم و و راهی نمی یابم و در همان

جایی که هستم متوقف می شوم و روزها را با سرابی

 که در پیشاروی چشمانم و دیدگانم می بینم می گذرانم.