دکتر علی شریعتی:(نخونی خیلی ضرر کردی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

" و آنگاه که تو خفتی و مرا بی آن دو مونس من تنها گذاشتی،

و من برگشتم می نشینم و دلم، که برای دیدارت بی تاب شده است و

از ندیدنت گرفته است و تنگ شده است ، شور می زند و مرا بر خو د

می پیچاند و من روحم را قطره قطره می کنم و هر قطره را در خودنویس زرینم

که همچون خدا به آن سوگند می خورم می نهم و او که خود "روح القدس" من است

و من خدای اویم آن قطره ها را هر یک "کلمه" ای می کند و جمله می سازد و

نامه می نگارد به تو که فردا بخوانی

و بدانی که در این ساعتهای خالی از تو من تا کجا پر از تو بوده ام و

با تو بوده ام و محتاج تو بو ده ام و بی تاب تو چشم انتظار تو و سرا پا تو".